ฉันเริ่มเข้าใจ
posted on 12 Jun 2009 10:51 by phetladda-ninja
edit @ 12 Jun 2009 17:20:42 by มันเผา P'ArtArtArtArt
edit @ 12 Jun 2009 17:20:42 by มันเผา P'ArtArtArtArt
นี้เป็นวันแรกของการได้พบเจอเพื่อนใหม่ กับโลกใบใหม่ที่นี้คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สิ่งแรกที่ต้องทำเพื่อระเบียนของนิสิตใหม่ก็คือการตั้งแถวและนั่งลงฟังพี่ๆ หน้าโหดๆ บรรยากาศตอนนี้ทุกคนรู้สึกถึงความแปลกตาและยิ้มให้กันอย่างอบอุ่น มันคือการพบกันครั้งแรกของพวกเราถาปัตย์ คำสั่งแรกที่พวกเราต้องทำตามที่พี่สั่งคือ การทำความรู้จักเพื่อนซ้ายขวาแล้วถามชื่อ ฉันมองไปรอบๆ แล้วยิ้มด้วยมุมปากเล็กให้กันคือข้างๆ เฮ่อ...เสา เพราะฉันนั่งริมเลย แล้วฉันก็หันไปที่ขวามือของฉัน หันไป ความนิ่งเข้ามาเยือน ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นถามเขาอย่างไร ได้แค่มองและยิ้มให้เท่านั้น แต่สิ่งที่ได้กลับมานั้นคือสายตาที่เย็นชา และชินชา ยากเกินที่จะเข้าใจและสัมผัสเข้าถึงได้ แล้วฉันก็นิ่งไป แบบงงและทำอะไรไม่ถูก ก็ได้แค่แอบมองป้ายชื่อของเขา ว่าชื่ออะไร เท่านั้นเอง ในความรู้สึกตอนนั้นฉันสัมผัสได้ถึงความนิ่ง สงบ ของสายตา และท่าทางความรู้สึก ที่มันถ่ายทอดออกมาให้คนที่นั่งอยู่ข้างเขาสัมผัสได้ ใครว่าฉันแอบมองป้ายเค้าคนเดียว เขาก็มองที่ป้ายชื่อกันเช่นกัน แต่มันน่าอายที่ชื่อฉัน...อะนะ ในช่วงจังหวะนั้นเองมีอะไรบางอย่าง ให้ฉันหลุดปากถามเขาไป ว่า ชื่ออะไรหรอ ? (ก็ไม่ได้อย่างรู้หรอก เหอะๆ ) แล้วยิ้ม...ไม่มีอะไรตอบสนองกลับมานอกจากความเงียบ และหยิบป้ายชื่อของเค้าให้ดูให้ฉันอ่านเอง ขอบใจมาก ฉันได้เพียงแค่ยิ้ม ... ฉันเข้าใจ เราคงได้รู้จักและเข้าใจได้เพียงเท่านี้จริงๆ แต่ฉันได้สัมผัสถึงอะไรบางอย่างในตัวเขา...นั้นคือความรู้สึกที่มันน่าค้นหา และเข้าถึงท่าทีความรู้สึกของความเย็นชาของมนุษย์ มันช่างเป็นเสน่ห์ที่มนุษย์คนหนึ่งสร้างขึ้น หรือความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน มันคือศิลปะใช่ไม เขาคือศิลปะนะหรือ ที่ทำให้ฉันได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้ เขาคือ “เสน่ห์ของความเย็นชา...ที่ฉันไม่อาจจะเข้าใจได้เลย ”